• MINI PRZEWODNIK

          ZERZEŃSKA NEKROPOLIA

          Cmentarz parafialny przy ul. Cylichowskiej

          Strona powstała w 2013 r. zainspirowana ogólnopolską akcją CHWAŁA BOHATEROM -ZAPAL ZNICZ, dzięki pani Elżbiecie Zielińskiej oraz panu Markowi Kowalskiemu miejscowym kusztoszom pamięci. 

           Fotografie - pani Barbara Michałek, Elżbieta  Miłkowska-Łaszkiewicz 

          BARDZO PROSIMY O UZUPEŁNIANIE INFORMACJI PODANYCH PONIŻEJ  LUB O NOWE FOTOGRAFIE wraz z informacją

          o BOHATERZE   na adres BIBLIOTEKI SZKOLNEJ   biblioteka.sp109.waw@gmail.com    


                                                 

      • POMNIK ŻOŁNIERZY WRZEŚNIA 1939 R.

      •  

        wg projektu Seweryna Nimsztajna i Wiesława Charasiewicza. Rzeźbę Orła wieńczącą pomnik wykonał artysta plastyk Wacław Piotrowski.

        1 września 1939 r. hitlerowskie Niemcy rozpoczęły wojnę przeciwko Polsce. Lepiej uzbrojone niemieckie armie wspierane przez członków V kolumny mimo ofiarnego oporu żołnierzy polskich szybko przemieszczały się w głąb Polski. Wycofujące się oddziały Wojska Polskiego starały się dotrzeć do Warszawy, aby wziąć udział w jej obronie. Na przedpolach stolicy walki trwały do jej kapitulacji w dniu 28 września 1939 r. Wśród oddziałów przedzierających się do miasta była 13 Dywizja Strzelców Kresowych, która toczyła walki w okolicach Miedzeszyna, Zerznia i Zastowa. Strzelcy Kresowi z 13 Dywizji walczyli w okolicach Zerznia w dniach 19 i 20 września. Na polu walk pozostało ponad 100 zabitych żołnierzy polskich.

        Mieszkaniec wsi Izydor Królak po zakończeniu walk o Warszawę zainicjował powstanie Tajnego Komitetu Opieki Nad Grobami Poległych. Członkowie Komitetu ekshumowali ciała poległych, które złożono we wspólnej mogile na cmentarzu parafialnym. Jeszcze w czasie okupacji na grobie ustawiono pomnik autorstwa Seweryna Nirnsztejna Wiesława Charasiewicza. W kwaterze wojennej 1939 r. w Zerzniu spoczywa 27 znanych z nazwiska i 80 nieznanych żołnierzy.

        http://www.polskaniezwykla.pl/web/place/38623,warszawa-kwatera-wojenna-poleglych-we-wrzesniu-1939-r-.html

         

         


         

      • Symboliczna mogiła zbiorowa poświęcona Nieznanym Żołnierzom poległym na polu chwały w latach 1944-1945 

      •  1 Front Białoruski Armii Czerwonej rozpoczął walki o prawobrzeżną Warszawę w pierwszych dniach września 1944 r. W jego strukturach walczyli żołnierze 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. W dniach 10-14 września przełamywali niemiecką obronę w rejonie Miedzeszyna, nacierając w kierunku Dworca Wschodniego. Walki o Pragę zakończyły się 15 września. W czasie tych walk poległo 310 polskich żołnierzy.

        Żołnierzy 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki poległych w czasie szturmu na Miedzeszyn w okolicach Zerznia zabrano z pola walki i przewieziono na cmentarz parafialny przy ulicy Cylichowskiej. Bezimienni bohaterowie spoczęli w zbiorowej mogile. W kwaterze złożono także poległych w walkach w styczniu 1945 r. Na grobie ustawiono pomnik z inskrypcją: „NN żołnierzom poległym na polu chwały. Rodacy”.

         

        http://www.polskaniezwykla.pl/web/place/38642,warszawa-mogila-nieznanych-zolnierzy-w-zerzniu.html

         


         

      • OBROŃCOM OJCZYZNY

      •  

        W DZIESIĘCIOLECIE  NIEPODLEGŁOŚCI POLSKI

        1928

        PARAFIANIE

         

         

         

         

         


         

      • KAMIEŃ POŚWIĘCONY PAMIĘCI ŻOŁNIERZY MIEJSCOWEGO ODDZIAŁU POLSKIEJ ORGANIZACJI WOJSKOWEJ 

      • czytaj więcej

         

         

         

         

         

         

         

         


         

         

      • Piotr WACŁAW WOJTYSZKO 1903-1949 > H/1/12

      • ur 26 01 1903 Seminarzysta. Ochotnik 1920 Nauczyciel Wychowawca Społecznik

        Żołnierz K.O.P. ZWZ AK WIN awansowany na PPOR. Oficer organizacyjny IV Rejonu Obwodu „OBROŻA”Odznaczony Krzyżem Walecznych, Krzyżem Powstańczym .Trzykrotnie aresztowany więziony i torturowany.zm. 19 IV 1949

        Wacław (tego imienia używał) Wojtyszko urodził się 26.01.1903 roku w Dreglinie (woj. mazowieckie, pow. Ciechanów, gm. Glinojeck). Jako zaledwie 17-latek  został ochotnikiem w Bitwie Warszawskiej 1920 roku.  Mając 21 lat ( ok. 1924 r.) został nauczycielem w podwarszawskiej wtedy wsi  Borków. W zerzeńskiej szkole Wacław Wojtyszko prowadził drużynę harcerską, składającą się z 4 zastępów.

        To wszystko trwało aż do września 1939 roku, czyli wybuchu  II wojny światowej. Już w pierwszych miesiącach okupacji hitlerowskiej Wojtyszko  nawiązał kontakt z organizacja podziemną – ZWZ (Związek Walki Zbrojnej), przekształconą potem w Armię Krajową. Otrzymał funkcję oficera organizacyjnego o pseudonimie „Wroński”. Obszarem jego działania był IV Rejon – pomiędzy Wawrem a Celestynowem, określany jako „Koralewo -Fromczyn”. Rejon ten wchodził w skład VII Obwodu AK o kryptonimie „Obroża”. Jego działalność była na tyle znacząca, że dowództwo uhonorowało go Krzyżem Walecznych.

                 W grudniu 1944 r. został wraz z grupą kolegów zatrzymany w okolicach otwockiego dworca przez patrol NKWD-UB, a następnie aresztowany i osadzony w miejscowym więzieniu. Była to jedna z wielu takich akcji, mająca na celu zastraszanie ludzi. Pomimo wielokrotnych przesłuchań i tortur nikt  nie przyznał się do swojej działalności. Wojtyszko opuścił ostatecznie więzienie po kilku miesiącach w lutym 1945 r. nierozpoznany jako działacz  i uznany za mało znaczącego  osobnika. Po wyjściu na wolność nie zaprzestał jednak swojej konspiracyjnej działalności. Nawiązał  kontakt z polskim rządem emigracyjnym w Londynie, któremu nakreślił sytuację polityczną w Polsce. Zabiegał też o pomoc  dla rodzin wcześniej aresztowanych  i więzionych kolegów. Nie mogąc pogodzić się z obserwowanym procesem sowietyzacji Polski po wojnie,  wstąpił do organizacji antykomunistycznej Wolność i Niezawisłość (WiN), która powstała w 1945 r, po rozwiązaniu AK. Tu został mianowany  komendantem Okręgu Otwockiego i działał pod pseudonimem „Baca”. Jego życie po wojnie to jedno wielkie pasmo tortur, krzywd i prześladowań od ludzi, którzy widzieli w nim wroga systemu. Ostatecznie w czasie procesu 38-osobowej grupy „Władysław Bałaj i towarzysze” został skazany na  5 lat za… „usiłowanie obalenia przemocą ustroju Polski Ludowej”.

        Po jakimś czasie wyrok zawieszono ze względu na zły i ciągle pogarszający się  stan zdrowia, który był rzeczywiście tragiczny (odbite organy wewnętrzne i bezwładna ręka). Cieszenie się wolnością  było wielokrotnie przerywane pobytami w szpitalu  i leczeniem. To wszystko trwało do początku 1949 roku, kiedy to ostatni pobyt w szpitalu  zakończył się śmiercią w dniu 19 kwietnia 1949 roku (Warszawski Szpital Dzieciątka Jezus,  ul. Lindleya). Zostawił  młodą żonę Ewę z małym 2-letnim synem Maciejem.


         

      • Piotr Łączyński

      • Piotr Łączyński ( 1899-1939)

        żołnierz Września 1939 r. Ciężko ranny, dobity kolbami przez rycerzy" Herrenvolku"

         

         

         

         

         

         

         


         

      • Andrzej Steciuk

      • Andrzej Steciuk

        1900-1944

        Żołnierz Polski  rozstrzelany i zakopany w tym miejscu na skraju wsi w 1944 r.

        <film>

         


         

      • Franciszek Stroiny

      • lat 21

        Żołnierz  zginął na polu chwały 1945 r.

         

         

         

         

         

         


         

      • Franciszek Koprowski 1895-1967 >kwatera H/2/31

      •   ps. Dąb, Konar (ur. 11 października 1895 w Brzezinkach,zm. 2 czerwca 1967 w Zerzniu)  – polski zawodowy wojskowy,major WP, "cichociemny", olimpijczyk z Amsterdamu (1928) w pięcioboju nowoczesnym. Mistrz Polski w tej dyscyplinie sportu.

        ps. Dąb, Konar (ur. 11 października 1895 w Brzezinkach, zm. 2 czerwca 1967 w Zerzniu koło Warszawy) – major Wojska Polskiego, cichociemny, olimpijczyk z Amsterdamu (1928) w pięcioboju nowoczesnym. Mistrz Polski w tej dyscyplinie sportu.

        Był synem Jana (rzemieślnika wiejskiego) i Józefy z Rykaczewskich. Po ukończeniu 5 letniej szkoły podstawowej, został wysłany do szkoły ogrodniczo-rolnej w Berlinie. Po 2 latach nauki wyjechał na rok do Stanów Zjednoczonych. W 1913 odbył służbę wojskową w armii niemieckiej - ukończył szkołę podoficerów jazdy w Toruniu. W I wojnie światowej walczył w szeregach armii niemieckiej, najpierw w 176 pułku piechoty, następnie w 1 pułku Ułanów Bawarskich. W listopadzie 1918 opuścił armię niemiecką i walczył w rejonie Inowrocławia jako ochotnik w powstaniu wielkopolskim. Za walki na froncie francuskim w 1915 odznaczony Krzyżem Żelaznym.

        W styczniu 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej służył w 21 pułku piechoty, walcząc w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie litewskim. Od października 1920 dowodził plutonem w 211 pułku ułanów. W 1921 urlopowany, uzyskał maturę w grudniu 1922. Następnie służył w 10 pułku Ułanów Litewskich, w październiku 1924 awansowany do stopnia podporucznika, w maju 1925 do stopnia porucznika. W 1927 ukończył kurs instruktorów w-f w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego przy Uniwersytecie Poznańskim, po którym został przydzielony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, a od 1933 pełnił tam funkcję kierownika wychowania fizycznego. W 1936 awansowany na rotmistrza. Od maja 1939 pracował w Oddziale II Sztabu Generalnego WP. Był odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi (1926), Złotym Krzyżem Zasługi (1936).

        Był reprezentantem Polski podczas IX Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie w pięcioboju nowoczesnym (34. miejsce). Zdobył także mistrzostwo Polski w tej dyscyplinie sportu (1931), a także dwa srebrne (1928, 1929) i dwa brązowe medale (1926, 1927) mistrzostw Polski. Z sukcesami uprawiał także wioślarstwo, był mistrzem Polski w czwórce w 1921. Należał do założycieli Olimpii Grudziądz (1923), był działaczem Pomorskiego Okręgowego Związku Bokserskiego, w tym jego prezesem (1932-1934). Na Igrzyskach Olimpijskich w 1936 sędziował w turnieju bokserskich i zawodach pięcioboju nowoczesnego.

        We wrześniu 1939 został wysłany z misja kurierską do Kopenhagi. Następnie służył w Wojsku Polskim we Francji. Od lipca 1940 przebywał w Wielkiej Brytanii, początkowo służył w 10 Brygadzie Kawalerii Pancernej, gdzie dowodził 3 Szwadronem 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich. W styczniu 1941 został skierowany do szkoły wywiadu (działającej pod nazwą Oficerski Kurs Doskonalenia Administracji Wojskowej), następnie uczestniczył w kursach dla cichociemnych jako instruktor, był także pierwszym komendantem kursu walki konspiracyjnej w Briggens. Od grudnia 1942 pozostawał do dyspozycji Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza, został zaliczony do cichociemnych. W marcu 1943 przerzucony na spadochronie do Polski, otrzymał przydział do Oddziału II Informacyjno-Wywiadowczego Komendy Głównej AK w wileńskim ośrodku wywiadowczym. 8 listopada 1943 zatrzymany przez Gestapo, załamał się w śledztwie, ale 13 listopada 1943 zdołał uciec. Następnie służył w partyzantce. 19 marca 1944 objął dowództwo 6 Wileńskiej Brygady AK, którą dowodził w Operacji Ostra Brama. 17 lipca 1945 został aresztowany przez NKWD, 18 miesięcy więziony w Wilnie, następnie w obozach w Ostaszkowie i Murszańsku w ZSRR. Do Polski powrócił 26 lipca 1948.

        Za bohaterstwo w AK odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari V klasy - rozkazem Dowódcy Armii Krajowej z 2 października 1944, zatwierdzonym przez Naczelnego Wodza w 1948.

        Od 1948 był nauczycielem wychowania fizycznego w Państwowej Szkole Przemysłu Drzewnego w Cieplicach Śląskich. W 1950 zamieszkał w Warszawie, w latach 1950-1958 pracował jako trener szermierki w CWKS Legia Warszawa i KS Kolejarz Warszawa, był także członkiem zarządu Polskiego Związku Szermierczego (1957-1960). Od 1954 działał na rzecz odbudowy pięcioboju nowoczesnego w Polsce. Był członkiem powstałej w 1954 Komisji Pięcioboju Nowoczesnego GKKF i członkiem pierwszego zarządu Polskiego Związku Pięcioboju Nowoczesnego (1957-1959).

                 W 1958 doznał wylewu mózgu, po którym przeniósł się do Zerznia. Prowadził tam gospodarstwo rolne. Zmarł w 1967 w Zerzniu koło Warszawy (obecnie część Anina), tam też, na cmentarzu w Zerzniu, został pochowany.

         

        http://pl.wikipedia.org/wiki/Franciszek_Koprowski

         

         

         

         


         

      • Józef Jakubiuk

      • Józef Jakubiuk

          lat 21

        " Starszy saper pochodzący z Włodawy. Zginął przy rozminowywaniu terenu przykościelnego tuż po zakończeniu wojny."

         

         

         

         

         

         


         

      •  Ludwig Mielczarek

      •  Ludwig Mielczarek

            por. ZWZ AK  zginął 1942 r.  Żył lat 42

         

         

         

         

         

         

         

         


         

      • Ryszard Kałęcki

      • Ryszard Kałęcki

        1924-1948

         

        Harcerz, litograf. Członek tajnej drukarni " Alarm"w Wawrze. Żołnierz ZWZ-AK VII Kompanii IV Rejonu. Odznaczony Krzyżem Grunwaldu za udział w  walkach o Berlin

         

         

         

         

         


         

      • Marian Dróżdż

      • Marian Dróżdż ( 1925-2010),

        ps. "Forsza" , żołnierz AK i WP

         

         

         

         

         

         

         


         

      • Antoni Jurek

      •  

        Zginął w Powstaniu Warszawskim  9. VIII. 1944r

        PER CRUCEM AD LUCEM- PRZEZ KRZYŻ DO ŚWIATŁA

         

         

         

         

         

         

         


         

      • Tadeusz Ruciński

      • Żołnierz AK

        poległ 24 VI 1944

         

         

         

         

         

         


         

      • Józef Piętka

      • Józef Piętka (1935-2010)

         

         

         

         

         

         

         


         

      • Jadwiga Piwocka

      • Jadwiga Piwocka

        1917-1992

          

        Organizatorka i wychowawczyni tajnego nauczania. Szefowa Działu Łączności IV Rejonu Obwodu "Obroża".

         

        Odznaczona przez Rząd Londyński Krzyżem AK, Medalem Wojska I, II, III, IV oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami

         

         


         

      • Krystyna Darska

      • Krystyna Darska

        (1922-1997) 

        - żołnierz AK, ps. "HALSZKA"

         

        Edward Darski

        ( 1920-2009)

         

        - żołnierz AK i WP ps. " NASIER"

         

         


         

      • Kazimierz Malczyk 

      • Kazimierz Malczyk – żołnierz 798  PLUTONU IV REJONU

         VII OBWODU „ OBROŻA”. Zginął tragicznie  w 1945 wchodząc na minę.

        Miał 22 lata.

          

        Stanisław Malczyk- żołnierz 798

          PLUTONU IV REJONU

         VII OBWODU „ OBROŻA”

         Po zatrzymaniu przez żandarmerię niemiecką ślad po nim  zaginął. Najprawdopodobniej zastrzelony przez Niemców w pobliskich lasach w  1944 r -. tuż przed wybuchem Powstania Warszawskiego. Miał  19 lat. Ciała nie odnaleziono. Na cmentarzu symboliczna mogiła obok brata Kazimierza.

        https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1719199774962841&id=1658489034367249&substory_index=0&__tn__=K-R

        Stanisław Malczyk ur.1925 r.syn Stanisława i Rozalii z Gawryszewskich .
        Dramat ten miał swój początek na cmetarzu Zerzeńskim .
        Ostatnie dni lipca ,pola ustrojone snopkami ustawionymi w dziesiątki , wiedzieli wszyscy że Powstanie [ godz.W. ] tuż.tuż.
        W zaroślach cmentarza przy grobie Żołnierzy Września , duży oddział A.K. za który odpowiedzialny był Stanisław Dymkowski , odbierał instruktarz co do zachowań i celów jakie są przed nimi stawiane.
        Grupę ubezpieczali patrząc od bramy po lewej ,wsch' Stanisław Malczyk i jego kuzyn Mieczysław Malczyk ur.1924r. syn Józefa i Rozalii , po prawej ,zach' z karabinem maszynowym przedwojenny oficer który ,,spalony'' w zaprzyjaźnionym z naszym Okręgiem Lubelskim przebywał u nas na ,,kwarantannie''.
        Po donosie przez konfidenta , podjechał pod cmentarz duży patrol żandarmerii.
        Dwóch niemców weszło na cmentarz i skierowali się w stronę gdzie byli Stanisław i Mieczysław .Gdy podeszli bliżej obaj wyskoczyli z za nagrobków , powalili niemców i odebrali im broń .I w tym momencie zza płotu z wycelowaną bronią pojawili się żandarmi .Zmiana sytuacji - teraz to oni rozbroili Mieczysława i Stanisława.Niemcy zaczęli krzyczeć i wystrzelili kilka razy w powietrze. W oddział wkradł się chaos ,panika i wszyscy uciekali w kierunku Wólki Zerzeńskiej i Borkowa .Około sześciu, wśród których był Kazimierz Gajewski ,,Czapla'' schroniło się w stodole Stanisława Bochenka z Borkowa.Gdy emocje opadły zdali sobie sprawę że zostawili na pastwę niemców kolegów .Postanowili że się dozbroją [ magazyny z bronią były w każdej osadzie ] i odbiją kolegów , których żandarmi jak zwykle będą konwojować Zwoleńską [ Główną ] do Międzylesia a dalej przez Anin do Rembertowa .
        Gdy wyszli ze stodoły na sąsiednie podwórko , wjechał rowerem nauczyciel który tam mieszkał . Zauważył podekscytowanych i zapytał . Co się z wami dzieje ,,Czapla '' opowiedział co zaszło i że idą pod Międzylesie odbić kolegów. Nauczyciel jako ich przełożony [ oficer org.sztabu IV Rejonu ] stanowczym głosem - ani mi się ważcie , wiecie że jest rozkaz Komendy Głównej by do godz.,W' nie wszczynać żadnych akcji przeciwko niemcom.Na cmentarzu co by się nie stało , to dałoby się obronić.Teraz jest za późno i pewności nie ma , krew się poleje a niemcy w odwecie Bóg wie co zrobią .
        Zapytał czy były ofiary - odpowiedzieli że chyba nie . To może za okup uda się ich wyciągnąć .
        Do Rembertowa pojmani jednak nie dotarli.
        Nikt nie wie jaki los ich spotkał i gdzie ich mogiła [ wg/ Janusza Malczyka rozstrzelani zostali w lasku - dziś Marysin Wawerski ]
        Relacja z cmentarza Janusza młodszego brata Stanisława i Kazimierza którego mama Rozalia wiedząca o wszystkim wysłała na cmentarz z chlebem i bańką mleka .Janusz przeżył wstrząs , i całą dobę spędził u Józefa i Marii Gajewskich na Borkowie.
        Kazimierz Malczyk zginą na minie w 1945r.
        Wspólna mogiła na Zerzeńskim cmentarzu , choć dla Stanisława symboliczna .

        To co działo się w Borkowie opowiedział Kazimierz Gajewski.

         


         

      • Józef Budindorf-Budziński (1906-1984)

      • Józef Budindorf-Budziński

         

        ps. " PODKOWA", żołnierz Wrzesnia

        i Powstania Warszawskiego

         

         

         

         

         


         

         

         

      • Józef Zagziłł (1900-1987)

      •  Ksiądz Józef Zagziłł

        Prałat, budowniczy kościoła, kapelan  oddziału AK.

         

         

         

         

         

         

         

         


         

      • Gawryszewski

      • Gawryszewski

         

         

         

         

         

         

         

         


         

      • Franciszek Ksawery Drucki- Lubecki 1779-1846

      • Pozostałości cmentarza za kościołem parafialnym w Zerzniu

        Książę  Franciszek Ksawery Drucki- Lubecki, polityk, minister skarbu.

        Franciszek Ksawery książę Drucki-Lubecki herbu Druck (ur. 16 grudnia 1779 w Pohoście na Polesiu, zm. 28 maja 1846 w Sankt Petersburgu) – polski polityk, minister skarbu Królestwa Polskiego w latach 1821–1830, minister prezydujący w Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji Królestwa Polskiego w grudniu 1830 roku, członek Komisji Najwyższej Egzaminacyjnej przy Radzie Stanu Królestwa Kongresowego w 1830 roku, członek Rządu Tymczasowego Królestwa Polskiego w 1815 roku, założyciel Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego (1825) i Banku Polskiego (1828), marszałek guberni grodzieńskiej w latach 1815-1817 i 1828-1834 , marszałek powiatu grodzieńskiego w latach 1809-1815, rzeczywisty radca stanu.Zwany był "Małym Księciem"[potrzebny przypis].

                 Wychowywał się w podupadłej rodzinie magnackiej. Syn kasztelana pińskiego księcia Franciszka Druckiego-Lubeckiego i Genowefy z Olizarów-Wołczkiewiczów (siostry Filipa Nereusza Olizara). Miał siedmioro rodzeństwa.

                 W wieku siedmiu lat, razem z młodszym o rok bratem Hieronimem, został oddany przez ojca do Korpusu Kadetów w Petersburgu. Według przekazu rodzinnego stało się tak z powodu rozkazu lub na życzenie potężnego rosyjskiego feldmarszałka Potiomkina. W 1797 r. ukończył naukę w kuźni kadr rosyjskiego imperium ze stopniem podchorążego i przeszedł do nizowskiego pułku muszkieterów. Nauka i brutalna tresura w petersburskim korpusie zaważyła na poglądach o Rosji i dalszym życiu księcia. Poza perfekcyjną znajomością języka rosyjskiego z akcentem petersburskim zaowocowała osobistymi znajomościami z Rosjanami, którzy w późniejszych latach objęli wiele istotnych stanowisk w instytucjach Petersburga. Będąc oficerem w armii rosyjskiej w latach 1798-1799 służył pod komendą feldmarszałka Suworowa, brał udział w czteromiesięcznej kampanii włoskiej przeciw Francji, nie walczył jednak bezpośrednio przeciw legionom Dąbrowskiego. Według opinii na temat służby siedmiokrotnie brał udział w walce, a za męstwo wykazane w starciu z wojskami francuskimi w okolicach Alessandrii w czerwcu 1799 roku został mianowany kawalerem Orderu św. Anny 3 klasy. Z powodu kontuzji żebra w grudniu 1800 zwolnił się z wojska i po kilkunastu latach powrócił na Litwę. Osiadł w Czerlonie na Grodzieńszczyźnie, po ślubie ze swoją czternastoletnią siostrzenicą Marią 20 czerwca 1814 r. przeniósł się do Szczuczyna.

        W 1806 roku został wybrany członkiem komitetu gubernialnego do spraw żydowskich. W styczniu 1809 roku, w wieku 30 lat, został wybrany przez szlachtę na marszałka powiatu grodzieńskiego. W latach 1813-1815 był członkiem Rady Najwyższej Tymczasowej Księstwa Warszawskiego. Zwolennik polityki prorosyjskiej na Litwie. Wiązał nadzieje na odbudowę Polski z Aleksandrem I.

        Będąc w latach 1821-1830 ministrem skarbu Królestwa Polskiego, wprowadził politykę oszczędnościową, egzekwował bezwzględnie zaległości podatkowe, nałożył podatek pośredni na niektóre artykuły pierwszej potrzeby, rozbudował monopol państwowy na sól i wyroby tytoniowe, a także wspierał program poszukiwań soli. W ten sposób zlikwidował deficyt budżetowy oraz zapewnił budżetowi nadwyżkę, która mogła być przeznaczana na inwestycje. Zapewnił także Polsce zewnętrzne rynki zbytu i zabezpieczył ją przed obcą konkurencją. Wydał decyzję o budowie rządowej warzelni soli w Ciechocinku. Przed podjęciem decyzji zabiegał o poparcie i zgodę namiestnika, księcia Józefa Zajączka i przychylność króla Polski i cesarza Rosji. Inicjator założenia Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w 1825 roku i Banku Polskiego w 1828. Jego dziełem była wstępna industrializacja ziem Królestwa, rozwój starych gałęzi przemysłu jak hutnictwo w Zagłębiu Staropolskim oraz nowych jak górnictwo w Zagłębiu Dąbrowskim czy włókiennictwo w Łodzi. Dzięki swoim wpływom w Sankt Petersburgu i argumentacji politycznej doprowadził do zniesienia bariery celnej między Rosją i Polską, co zapewniło wyrobom polskim nieograniczoną niemal możliwość zbytu na terenie Rosji i tranzyt przez Rosję dalej na wschód. Chroniąc kraj od konkurencji wyrobów pochodzących z krajów niemieckich, wprowadził protekcyjne cła przywozowe na granicy z Prusami. Spowodowało to tzw. wojnę celną z Prusami. Widocznym efektem tych wydarzeń jest Kanał Augustowski, mający umożliwić transport rzeczny z obszaru Królestwa na Bałtyk bez potrzeby przekraczania granicy pruskiej. Zbudował w Polsce nowoczesne drogi.

        Jako zwolennik polityki ugody z Rosją wystąpił przeciwko powstaniu listopadowemu. W grudniu 1830 roku zawiózł, wraz z Janem Jezierskim, petycję do cara, żądając przestrzegania konstytucji, wyprowadzenia wojsk rosyjskich z obszaru Królestwa oraz włączenia w jego skład tzw. Ziem zabranych. Po odrzuceniu petycji i wybuchu wojny polsko-rosyjskiej zdecydował się pozostać w Rosji.

        Od 1832 był członkiem rosyjskiej Rady Państwa. W 1816 odznaczony Orderem Orła Białego, w 1785 kawaler Orderu Świętego Stanisława, w 1815 odznaczony rosyjskim Orderem św. Włodzimierza. Odznaczony Orderem Świętego Aleksandra Newskiego, Wielkim Krzyżem austriackiego Orderu Leopolda, pruskim Orderem Czerwonego Orła 1. klasy i saskim Orderem Korony Rucianej. Był członkiem honorowym Towarzystwa Warszawskiego Przyjaciół Nauk.

                Z małżeństwa z Marią Scipio del Campo pozostawił dwóch synów i pięć córek. Wizerunek Ksawerego Druckiego-Lubeckiego został umieszczony na złotej monecie okolicznościowej o nominale 200 zł wyemitowanej 30 marca 2009 roku z okazji 180. rocznicy założenia pierwszego banku centralnego w Polsce.


         

      • Szczepan Bochenek 1868-1939 >E/1/20

      • Szczepan Bochenek (ur. 26 grudnia 1868 w Borkowie, zm. 29 listopada 1939 w Kuligowie) – polski polityk, poseł na Sejm Ustawodawczy 1919 - 1922, członek Związku Ludowo-Narodowego, rolnik.

                 Szczepan Bochenek był synem chłopa Michała Bochenka i Agnieszki z Pątków, miał liczne rodzeństwo. W 1897 roku ożenił się z Anną Adamczyk, z którą miał dwoje dzieci. Jego syn, Józef był porucznikiem Wojska Polskiego. Drugą żoną była Józefa Zakrzewska z Kryśkiewiczów. Bochenek został zamordowany na tle rabunkowym 29 listopada 1939 roku we wsi Kuligów, obecnie na terenie Warszawy. Pochowano go na cmentarzu parafialnym w Zerzniu.


         

      • Helena Grossówna 1904-1994 >MWSCH/3/39

      • Helena Grossówna (ur. 25 listopada 1904 w Toruniu, zm. 1 lipca 1994 w Warszawie) – polska tancerka oraz aktorka teatralna i filmowa.

                 Była córką Leonarda (rzeźnik) i Walerii z domu Winiawskiej. Ukończyła szkołę baletową w Toruniu. Po debiucie scenicznym w 1926 kształciła się i występowała we Włoszech oraz Francji. Po powrocie do kraju grała m.in. w poznańskim Teatrze Nowym oraz warszawskich Qui Pro Quo, Małym, Wielkiej Rewii i Cyruliku Warszawskim. W filmie debiutowała w 1935. Do 1939 uchodziła za ulubienicę publiczności w Polsce.

        Podczas okupacji była kelnerką. Występowała w teatrzyku Na Antresoli. Występowała od czasu do czasu również w oficjalnych teatrach. Była jednocześnie oficerem AK. W stopniu porucznika dowodziła podczas powstania warszawskiego oddziałem kobiecym w ramach batalionu „Sokół” (pseudonim „Bystra”). Po kapitulacji powstania więziona w obozie jenieckim Gross-Lübars, a następnie w stalagu w Oberlangen. Powróciła do kraju i od 1948 związała się z warszawskim teatrem „Syrena”. W 1964 roku przeszła na emeryturę.

                 Jej pierwszym mężem był Jan Gierszal, za którego wyszła 14 lipca 1928. Drugim mężem był Tadeusz Cieśliński, z którym miała syna Michała.

        Zmarła 1 lipca 1994 w Warszawie i została pochowana na cmentarzu w Zerzniu.

        10 grudnia 2016 r. decyzją Rady Miasta Torunia (z 27 października 2016 r.) na wniosek dra Krzysztofa Trojanowskiego Helena Grossówna została patronką nowego ronda przy ul. Kościuszki w Toruniu, w pobliżu nieistniejącego już rodzinnego domu aktorki. W tym samym dniu odbyła się uroczystość odsłonięcia tablicy pamiątkowej na Szkole Podstawowej nr 6 przy ul. Łąkowej, do której uczęszczała Helena Grossówna. Tablica, ufundowana przez organizatorów Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Toffifest, została przeniesiona ze zlikwidowanego „Naszego Kina” w centrum miasta.


         

      • Anna Urszula Korab (1956-2016) >F/7/4

      • Anna Urszula Korab (1956-2016) była faktyczną założycielką i pierwszym dyrektorem Polonijnego Liceum Ogólnokształcące Niepubliczne „Klasyk” oraz Bursy „Inter”, dla których formalnym organem założycielskim i prowadzącym jest Fundacja – Międzynarodowy Instytut Edukacji. Liceum istnieje od 2012 roku. Dla A. U. Korab była to kontynuacja wcześniejszej działalności edukacyjnej. Kształceniem młodzieży o polskich korzeniach, pochodzącej z krajów byłego ZSRR, zajmowała się bowiem wcześniej jako dyrektor Kolegium św. Stanisława Kostki (1997-2010). W lutym 2017 roku zorganizowane zostało sympozjum, poświęcone pamięci Anny Urszuli Korab. Została pochowana na cmentarzu w Zerzniu.

      • Władysław  Świeczko >F/1/18

      • Władysław  Świeczko długoletni nauczyciel  SP 109- F/1/18

    • Kontakt

      • Szkoła Podstawowa Nr 109 im. Batalionów Chłopskich w Warszawie
      • sp109@edu.um.warszawa.pl
      • 22 277 11 23
      • ul. Przygodna 2 03-991 Warszawa
    • Logowanie

  • Liczba wizyt

  • Galeria zdjęć

    • Uroczysta gala rozdania nagród dla laureatów konkursu plastycznego „Odpoczywaj na wsi”.
    • OGÓLNOPOLSKA AKCJA "SZKOŁA DO HYMNU"
    • zakamarki
    • Pasowanie na Świetliczaka 4.11.2019
    • WITAJCIE W NASZEJ  "BAJKOTECE" !